น้องแพรว High School Exchange
สวัสดีค่า ชื่อ"พราวด์" จิตรลดา ชวลิตชีวิน พราวด์เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนของ IEE Thailand ปี 2010 ที่รัฐ Kentucky, USA นะคะ ตอนนี้อยู่ Grade 11 คะ คิดว่าหลายๆคนที่อ่านก็คงจะสนใจอยากจะมาลองเป็นเด็กแลกเปลี่ยนเหมือนกัน และคงจะอยากรู้ว่าจะต้องเจออะไรบ้าง เตรียมตัวยังไงบ้าง หรือปรับตัวยังไง ยากมั้ย ต่างๆนานา ก็มาดูกันนะคะ
หลังจากที่สอบผ่านๆอะไรมามากมายก็ถึงเวลารอลุ้นโฮสใช่ม่ะคะ พราวด์ได้โฮสค่อนข้างเร็ว ครอบครัวนี้มีแค่พ่อกับแม่สองคนอยู่ด้วยกันกับน้องหมา 4 ตัว จริงๆเค้าก็มีลูกนะแต่ว่าย้ายออกไปข้างนอกเรียบร้อยแล้ว พราวด์ไม่ค่อยได้คุยกับโฮสตอนก่อนมามากเท่าไรเพราะว่าเค้าสองคนเป็นคนค่อนข้างบ้างานมากถึงมากที่สุด จนถึงอาทิตย์ก่อนขึ้นเครื่อง เนื่องจากว่าโรงเรียน Henderson County High School ที่พราวด์ไปเรียนนั้น เปิดเทอมเร็วกว่าโรงเรียนทั่วไปในอเมริกา ทำให้พ่อกับแม่ของพราวด์ตัดสินใจให้บินเดียวไปก่อน แต่ว่าโฮสพ่อของพราวด์ดันหัวใจวายกลายเป็นเจ้าชายนิทราก่อนกำหนดการบินไปไม่กี่วัน แต่ไม่นานนัก พราวด์ก็ได้โฮสใหม่อยู่เมืองติดๆกัน แต่ห่างจากโรงเรียนมาก พอพราวด์บินไป กลายเป็นว่าโฮสพ่อหายแล้ว แล้วกลับมาเป็นโฮสของพราวด์อีกครั้งหนึ่ง พราวด์บินมาถึงอเมริกาตอนเช้าก่อนวันเปิดเรียนหนึ่งวันเท่านั้น บอกได้เลยว่าวันนั้นยุ่งมาก โฮสจริงๆก็ไม่พร้อมที่จะรับเรามาอยู่ในบ้านเพราะมัววุ่นๆกันที่โรงพยาบาล วันนั้นต้องวิ่งไปซื้อเตียง ซื้อโต๊ะ เก้าอี้ ทีวี และอื่นๆอีกมากมาย(??!!) ต่อจากนั้นก็ไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล เอาไปยื่นที่โรงเรียน เลือกคลาสเรียน เหนื่อนแทบตายและ เค้ายังลากพราวด์ไปเดินชมโรงเรียนอีก เล็กๆซะที่ไหนกัน แต่ข่าวดีสำหรับเราตอนนั้นก็คือ มีเด็กไทยอยู่ที่โรงเรียนนี้สองคน โดยพราวด์เป็นคนที่สาม
พี่คนหนึ่งเป็นคนไทยที่เกิดที่อเมริกาพูดไทยไม่ได้เลยส่วนน้องอีกคนหนึ่งเป็นเด็กแลกเปลี่ยนเหมือนกันมาจากคนละโครงการ แต่น้องเค้าก็อยู่ได้ไม่นานมีปัญหากับโฮส ย้ายออกไปอยู่รัฐอื่น พูดถึงเด็กแลกเปลี่ยนแล้วตอนแรกก็ได้ยินว่ามีเด็กแลกเปลี่ยนในโรงเรียนนี้เยอะพอสมควร ไปๆมาๆยังไง เหลือ 2 คนกับเด็กจีนก็ไม่รู้ เห็นว่ามีหลายเหตุผลที่แต่ละคนกลับประเทศไปเรียนไม่ไหวบ้าง มีปัญหาบ้าง คุยไม่รู้เรื่องบ้าง <<< อันนี้ก็เว่อไปนิดหน่อย แต่ได้ข่าวว่า เค้าเป็นคนจีนพูดด้วยไม่รู้เรื่องเลย แค่บอกให้เปิดหนังสือหน้าไหนยังต้องเขียนเลขบนกระดานให้เค้าเลยนะ
ส่วนประสบการณ์ที่เจออย่างแรกเลยก็คือ"ชื่อ" คะ จะชื่อจริง ชื่อเล่น ฉายา หรือนามสกุล โดนเด็กอเมริกันเปลี่ยนหมดและคะอย่างพราวด์เนี่ย ไปโรงเรียนวันแรกเพื่อนถึงกับอึ้ง บอกว่าชื่อพราวด์ปุ๊บแต่ละคนมองหน้ากันแล้วเดินหนีเลย พราวด์ก็งงๆว่าเราทำอะไรผิดหรอ เลยไปเล่าให้โฮสฟังโฮสก็บอกว่าคำว่า "proud" น่ะ แปลว่าภูมิใจก็จริง แต่ว่าการเรียกตัวเองว่า"proud" ก็แปลว่าเราหลงตัวเองเหมือนกันเกิดมาเพิ่งรู้นะเนี่ย พราวด์ก็มีอีกชื่อหนึ่งให้เค้าเรียกคนไทยหลายคนก็มีชื่อจีนใช่ม่ะล้า พราวด์ก็บอกไปเลยโอเค เรียกพราวด์ว่านาตานก็ได้เพราะชื่อจีนพราวด์คือ เหลี่ยงนาตาน
แต่เนื่องจากว่าคำว่าเหลี่ยงยากเกินไปสำหรับเค้าและสำเนียงฝรั่งด้วยแล้วเค้าเลยเรียกพราวด์กันว่า "นาธาน ชาวาลิตชีวิน" อ่ะ เอาก็เอาส่วนประสบการณ์อื่นๆที่น้องๆรุ่นต่อไปจะมาเจอก็มีเยอะนะ เจออะไรแปลกๆใหม่ๆมากมายทั้งเพื่อน ทั้งโรงเรียน ทั้งความเป็นอยู่มันเปลี่ยนหมดเลยไม่ได้เปลี่ยนไปในทางลบนะคะ มันอยู่ที่ตัวเราคิดและทำในทางบวกหรือป่าว อันนี้พราวด์ก็จะไม่บอกอะไรมากไม่อยากให้ขาดหวังว่าจะเป็นอย่างงั้นอย่างงี้แน่ๆเพราะต่างความคิดต่างคนต่างที่อะไรๆมันก็ต่างกันไป อยากให้มาเจอด้วยตัวเองมากกว่าแล้วทางด้านภาษาอังกฤษเนี่ย ยังไงก็ได้แน่ๆ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงถ้าไม่ปิดตัวจากโลกภายนอก นั่งคุยกับเพื่อนที่ไทยอย่างเดียวล่ะก็นะ พัฒนาไม่มากก็น้อยล่ะคะส่วนเรื่องเรียนเนี้ยไม่ต้องคิดมากเลยนะคะเพื่อนๆและน้องๆทุกคนต้องผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน ตั้งใจเรียนในห้องก็เกินพอแล้วคะทำงานส่งให้ครบก็เอา A ไปเต็มๆเลยค้า ^__^
เรื่องที่ต้องปรับตัวก็มีไม่มากแถมมีแค่ตอนช่วงแรกๆเท่านั้นและคะเริ่มจากปรับตัวเข้าหาโฮสก่อนเลยแรกๆพราวด์ว่าโฮสก็จะไม่ได้ให้เราทำงานบ้านหรืออะไรหนักหนาขนาดนั้นหรอกมันจะค่อยเป็นค่อยไป แต่ถ้าเค้าอยากให้เราทำก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรก็ทำๆไปเถอะคะโฮสที่เค้ารับเราไปเพราะเค้าอยากได้ลูกคนหนึ่งดังนั้นเค้าก็รักเราเหมือนลูกนั้นและ ต่อไปก็คือ Home sick จะเก่งจะแน่มาจากไหนยังไงก็ต่อมีบ้าง จะมากหรือน้อยก็ต่างกันไปตามบุคคลนะคะตอนแรกพราวด์มาที่นี้ก็แน่น่าดูเหมือนกัน แต่สักพักเท่านั้นและในหัวพราวด์มีแต่คำว่า "เหงา" กับ "คิดถึง"จนโฮสพราวถามว่าเค้าดูแลพราวด์ดีไม่พอหรอ อยากย้ายโฮสมั้ย อะไรก็ว่าไปพราวด์ก็ตอบว่าไม่ๆๆๆๆอย่างเดียวเลย ก็โทรคุยกับพ่อแม่บ้างอะไรบ้าง ไม่นานหรอกคะทุกอย่างจะกลับเป็นปกติสุข ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนเหมือนเดิมพูดถึงเรื่องเพื่อนแล้ว ขอแนะนำเกี่ยวกับการหาเพื่อนนิดนึงนะคะคือเวลามีคนเข้ามาหา อย่าไปอายคะ พูดไปเลย จะผิดจะถูกพูดๆไปเถอะเค้าเข้าใจเราบ้างไม่เข้าใจบ้างก็ให้เค้าเอาไปปะติดปะต่อกันเองเพราะถ้าเราอายเนี่ย เพื่อนส่วนใหญ่เค้าจะไม่อยากคุยด้วยแล้วนะแบบพูดด้วยไม่พูดด้วยเอาไงแน่เนี่ย แล้วก็พยายามเข้าหาคนเยอะๆหรือว่าทำกิจกรรมก็ได้ในชมรมต่างๆเจอกันบ่อยๆก็อยากคุยกันเองและ พอมีเพื่อนแล้วเรียนดีแล้วชีวิตในโรงเรียนของน้องๆจะมีความสุขคะ
เรื่องการเตรียมตัวมาที่นี้จริงๆก็มีไม่มากเพราะพราวก็เป็นคนหนึ่งที่ลืมเอานู้นมาเอานี้มา ยังไงก็อยู่รอดคะพราวด์เอารองเท้ามาแค่คู่เดียว กระเป๋าเป้ใบเดียวเสื้อผ้ายังไม่พอเลยเพราะโฮสพราวซักผ้า 2 อาทิตย์ครั้ง แม้แต่กระทั่งมาม่า พราวยังลืมเลยคะของเอาไว้ประทั่งชีวิตเด็กไทยแท้ๆแต่จริงๆที่นี้มีมาม่าต้มยำกุ้งขายนะเพราะงั้นพราวด์ก็เลยแค่อยากให้เตรียมของมาฝากมาให้คนที่นี้บ้างเอาอะไรที่เป็นช้างยกงวงขึ้นก็ได้ คนที่นี้เค้าชอบเพราะมันแปลว่าเราอวยพรให้เค้าโชคดีพราวด์เพิ่งรู้ตอนมาอยู่ที่นี้เนี่ยและจริงๆแล้ว =P ส่วน talkingdic, dictionary หรือ translator อะไรประมาณนี้อ่ะ เอามาได้นะ แต่ว่าอย่าติดให้มันมากนักนะคะคือน้องเด็กไทยที่พราวเจอที่นี้อ่า เวลาเค้าไม่เข้าใจคำไหนนะ เค้าจะแบบว่าเด่วๆๆหยุดก่อน ตะกี้พูดว่าอะไรนะ สะกดยังไง แล้วก็นั่งจิ่มๆ talking dic เนี่ย การกระทำแบบนี้มันทำให้เราหลุดวงโคจรการสนทนาไปเลยนะถ้าแบบไม่เข้าใจจริงๆ ปะติดปะต่อเองไม่ได้ ก็ถามไปเลยว่ามันแปลว่าอะไร ง่ายกว่าเยอะเพื่อนของพราวด์ก็มาเล่าให้ฟังหลังจากน้องเค้าย้ายไปแล้วว่าเค้ารำคาญมากเลยเวลาน้องเค้ามาทำให้วงแตกเพราะต้องหยุดมานั่งจิ่มๆเนี่ยและอยากให้น้องๆเตรียมใจให้พร้อมเจอสิ่งใหม่ๆเพราะถ้าเรายังยึดติดอะไรเดิมๆอยู่เนี่ย มันไม่สนุกกับการมาอเมริกาหรอกคะเปิดใจให้กว้างแล้วสิ่งดีๆจะเข้ามาหาตัวนะคะ เอิมแต่ไม่ใช่ว่าอ่านที่พราวด์บอกแล้วจะไม่เอาอะไรไปเลยนะเอาไปบ้าง จะได้ไม่เดือดร้อนตัวเองและโฮส
สุดท้ายก็อยากจะแนะนำให้มากับ IEE Thailand จริงๆเพราะจากที่พราวด์กับเพื่อนๆพี่ๆมาที่นี้ก็มีความเห็นตรงกันว่าโครงการนี้ดีมากเราไม่ได้ใหญ่โตมากันเป็นร้อยๆเหมือนโครงการอื่นๆ แต่ว่าก็รักกันมากนะพวกพี่ๆเค้าก็ดูแลทั่วถึง มีทั้งค่ายก่อน เตรียมพร้อมให้หมดทุกอย่างถึงพราวด์จะพลาดค่ายที่อเมริกาเพราะต้องบินมาก่อนเพื่อนแต่ดูจากรูปที่พวกพี่ๆเค้าถ่ายกันมาก็รู้ว่ามันสนุกและมีความสุขแค่ไหน IEEThailand ให้ทั้งโอกาศและอะไรดีๆมากมายชีวิตพราวด์ในอเมริกาตอนนี้ก็ดีขึ้นเรื่อยๆทั้งความสุขกับความผูกพันกับเพื่อนๆและโฮส มีปัญหาบ้างก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ก็ถ้ามาสอบแล้วมาอยู่ในครอบครัว IEE ด้วยกันพราวด์ก็คิดว่าคงได้เจอกัน ถ้ามีคำถามอะไรในใจก็เก็บๆไว้เอามาถามตอนเจอกันก็ได้นะคะขอบคุณที่อ่านมาจนจบด้วย พราวด์อาจจะไม่ใช่นักเขียนที่ดีแต่ก็อยากจะเล่าสู่กันฟังนะคะ
